Stopień jest miarą wielkości liter mierzoną pomiędzy górną a dolną krawędzią pisma. Stopień pisma w Polsce i w całej kon­tynen­tal­nej Europie powinien być podawany w punk­tach typograficz­nych (didota). 1 punkt typograficzny = około 0,376 mm. Większość oprogramowania DTP i graficz­nego pochodzi z USA, gdzie obowiązuje punkt pica (czyt. pajka), który wynosi 1/72 cala amerykańskiego czyli około 0,351 mm. 

Zalecenia dotyczące zasad roz­dzielania i prze­noszenia wyrazów w składzie w języku pol­skim podaje poniższa tabela.

Czytaj dalej »

Jest to niższa jed­nostka sys­tematyczna w stosunku do kroju. Jest to kom­plet znaków drukar­skich o jed­nakowym rysunku oczka, grubości i kącie pochylenia. Typowymi przykładami odmian są: odmiana prosta (antykwa), kur­sywa (italik), półgruba i kur­sywa półgruba.

Jest to oddzielny znak graficzny będący połączeniem dwóch lub trzech znaków. Najczęściej są to: fi, fl, ffi, ffl, ff. Ligatury pod­stawia się w miej­sce takich zbitek literowych w celu poprawienia estetyki.

Krój pisma jest to kom­plet znaków drukar­skich o jed­nakowym rysunku oczka. Poszczególne kroje łączą się w grupy pism drukar­skich, mające nie­które cechy wspólne. Każdy krój ma swoją nazwę i występuje na ogół w kilku odmianach.

Jest to czwórka, lub dwójka tytułowa umiesz­czane na początku publikacji (np. książki).
W skład czwórki tytułowej wchodzi:

• strona przedtytułowa (szmuc tytuł) — zawierająca tytuł książki i nazwisko autora.
• strona przytytułowa (kontr­tytuł) — może być pusta lub zawierać infor­macje o serii lub fron­tyspis, czyli ilustrację np. zdjęcie autora
• strona tytułowa — właściwa strona tytułowa
• strona redak­cyjna — zawiera infor­macje takie jak: numer ISBN, stopkę oraz infor­macje o wydawnictwie

Dwójka tytułowa zawiera wyłącznie stronę tytułową i redakcyjną.

Font jest niezależnym zbiorem (zestawem) znaków drukar­skich: liter, cyfr, znaków inter­punk­cyj­nych i innych znaków, jed­nego kroju (np: Times, Helvetica), stop­nia pisma (wielkości znaków — nie dotyczy kom­puterowych fon­tów skalowal­nych) oraz odmiany pisma (np: półgruby, kursywa).

W przy­padku składu kom­puterowego jest to elek­troniczna forma kaszty drukarskiej.

Czcionka jest to materiał zecer­ski w kształcie prostopadłościanu, którego górna część zawiera oczko (tzw. główka), daje w druku odbitkę litery, cyfry lub znaku, ornamentu lub linii.

Nie jest to, jak się nie­którym wydaje, obraz tego znaku wydrukowany np. na papierze, a już na pewno nie jest to określenie rów­noznaczne z fontem.

Jest to, podob­nie jak ligatura, znak pisar­ski zastępujący cały wyraz (np. &, $). Abrewiatury używane są głównie w krajach anglosaskich.